Superbok 2026: Gerard Ensink
Sommige mensen staan graag op het podium. En sommigen zorgen er al decennialang voor dat het podium überhaupt zichtbaar ís.
Jij bent zo iemand.
Al ver vóórdat het woord “lichtshow” in Albergen werd gebruikt, stond je al te knutselen met een paar bouwlampen en een simpele aan-uit schakelaar. Wat begon als praktisch noodwerk, groeide uit tot pure passie. Jij trok er zelfs speciaal voor naar Deventer om te leren hoe je sfeer, beleving en show kon maken. En dat zag je. Van broedlampen met losse kleurfilters – zo heet dat je er bijna een ei op kon bakken – tot analoge schakelingen, bewegende combinaties en uiteindelijk de digitale wereld van LED-licht: Jij was er altijd bij, vaak zelfs een stap vooruit.
En ja, af en toe vloog er een stop door. Maar nog voordat iemand “licht” kon zeggen, was je er al. Vliegensvlug, met kennis, rust en een oplossing. Zelfs toen drie minuten voor de gala ineens alle lichtprogramma’s verdwenen, bleef het hoofd koel.
Met handbediening, voldoende oude borrels en vooral veel lol kwam alles altijd weer goed. En na afloop? Dan werd bij Morshuis samen de deur dichtgedaan, met een gebakken ei en een oale kloare. Traditie is tenslotte ook techniek.
Maar jij deed meer dan licht alleen.
Je was in 1983 Sik van Prins Harry 2, en dan in 1986 prins van onze vereniging samen met je sik Ronnie. Daarna was je binnen onze vereniging niet meer weg te slaan. Gelukkig!
Jij hielp met de opbouw van het podium, monteerde lampen, dacht mee over techniek en was altijd beschikbaar. Zó beschikbaar zelfs, dat Dinie jou in de galaperiode vaak even kwijt was – wekenlang voor de gala en ook nog tijdens de afbraak. Zelfs toen ziek zijn eigenlijk rust betekende, bleef je betrokken. Vlak voor de gala ging men met de galacommissie nog even bij hem langs, omdat carnaval en Albergen simpelweg in hem zitten.
Elke gala begon steevast met een oal’n kloar’n.
En nee, de jeugd neemt die traditie niet altijd makkelijk over… maar je blijft het proberen. Want tradities moet je koesteren, net als mensen.
En over de jeugd gesproken: Jij gaf hen altijd de ruimte. Jij maakte plaats, dacht mee, was geïnteresseerd en betrokken, maar gaf vooral vertrouwen. Tegenwoordig zit jij als chef volgspot in de zaal, overal tegelijk aanwezig, met tips, tricks en dat bekende scherpe oog. Altijd ondersteunend, nooit op de voorgrond.
Die liefde voor techniek zie je overal terug. In zijn levensbestendige woning, in zijn passie voor glas-in-lood met een eigen thuisatelier, en in zijn tomeloze inzet als vrijwilliger. Bij stichting De Vier Winden in Reutum als dorpsmolenaar, waar je je ook bezighoudt met het in standhouden, reparaties en overig onderhoud, verder geef je hier ook nog excursies. Jarenlang in de RK Pancratiuskerk, bij de aula en de Mariakapel waarvan je het glas in loodraam hebt uitgevoerd. Bij het toneel, waar hij lichtshows verzorgde. En alsof dat nog niet genoeg is, tennist hij in zijn vrije tijd ook nog.
En ja… jij baalt nog steeds dat het verkleed zwemmen is afgeschaft. Uitgerekend een traditie die je zelf hebt bedacht. Net zoals jij ook nooit een discussie uit de weg ging tijdens kerngroep-ledenvergaderingen. Of het nou ging over een gebakje na het zwemmen – zoals al jaren – of toch liever een broodje. Jij ging het gesprek aan. Altijd betrokken, altijd met hart voor de club en het dorp.
jij bent lichtbrenger, bouwer, vrijwilliger, traditiebewaker, mentor en bovenal een onmisbare kracht voor Albergen. Wat jij door de jaren heen hebt betekend voor onze vereniging en ons dorp is nauwelijks in woorden te vatten. Je bent altijd positief, altijd goed gemutst. Zelfs dit in tijden van ziekte , of de mantelzorg voor Dinie dat veel van jou vraagt, we kunnen altijd een beroep op je doen. Dit zonder te klagen, zonder voorwaarden, je staat er altijd, dit voor mensen, voor het dorp en bovenal voor de Alberger Bökke.
Daarom is het meer dan terecht dat jij vandaag deze onderscheiding ontvangt.
Met trots, dankbaarheid en een diepe buiging:
Gerard Ensink, jij bent onze Superbok van 2026!
